Doradztwo

Doradztwo

Więcej

Doradztwo

Ceny skupu

Więcej

Kalkulacje opłacalności

Więcej

Pogoda - AgroNews

Zainstaluj Flash Player aby zobaczyć pogodę.

Get Adobe Flash player

Moto

Więcej

Rozmowa

Więcej

Targi, wystawy, szkolenia

Kto sieje rzepak...
2011-04-19

Kto sieje rzepak...

Bardzo ważny dla plonowania rzepaku jest okres od ruszenia wegetacji do ukształtowania się pierwszych pąków. Następuje wówczas najsilniejsza redukcja zawiązków łuszczyn i nasion.

Utrzymanie potencjału
Wiosenna agrotechnika na plantacjach rzepaku ozimego powinna być skierowana głównie na utrzymanie maksymalnego potencjału plonowania roślin. Chcąc zachować ten cel, należy ograniczyć redukcję zawiązanych już organów generatywnych, aby rośliny zawiązały jak największą liczbę łuszczyn dobrze wypełnionych nasionami. Do najważniejszych zabiegów, przy realizacji założonego celu, zaliczamy nawożenie azotem i siarką.

Wczesnowiosenne prace na plantacjach rzepaku ozimego należy rozpocząć od lustracji plantacji oraz oceny stopnia i rozmiaru uszkodzeń roślin. Najpoważniejsze uszkodzenia spowodowane działaniem mrozu występują, gdy w okresie zimowym notowano duże wahania temperatury, czyli zjawisko typowe dla przedwiośnia. Oceniając stan przezimowania rzepaku należy ocenić wygląd części nadziemnej oraz szyjki korzeniowej i korzenia.

Najbardziej wrażliwy na niskie temperatury jest korzeń rzepaku, a najłatwiej wymarza jego najmłodsza część. Rośliny wyciągnięte z gruntu wychodzą z górną częścią systemu korzeniowego, natomiast część przemarznięta oddziela się od reszty i pozostaje w glebie. Następnie należy sprawdzić stan kory pierwotnej na części rośliny wyjętej z gleby. Jeżeli jest ona miękka, zbrunatniała i odchodzi płatami, wówczas mamy potwierdzone przemarznięcie organu. Plantację taką należy przeznaczyć do likwidacji.

Natomiast uszkodzenie korzenia poniżej 20-25 cm nie ma większego wpływu na wiosenny rozwój roślin (rzepak regeneruje uszkodzenia prawie bez start).

Hypokotyl
Mniej wrażliwy na niskie temperatury jest hypokotyl rzepaku (część łodygi między szyjką korzeniową a liścieniami). Jeżeli nastąpi przemarznięcie hypokotylu, roślina nie wytwarza nowych liści sercowych, a na plantacji można wyczuć zapach zgniłej kapusty. Wówczas także należy podjąć decyzję o likwidacji danej plantacji.

Po zlustrowaniu plantacji pod względem przezimowania roślin, należy przeprowadzić ocenę zagęszczenia roślin na jednostce powierzchni oraz ich przestrzenne rozmieszczenie. Plantacja rzepaku rokuje wysoki plon, jeżeli obsada po zimie wynosi:

  • przy intensywnej technologii 50-60 roślin/1 m2 pola,
  • przy ekstensywnej technologii 80-90 roślin/1 m2 pola.

Zachowanie plantacji jest także opłacalne, jeżeli obsada roślin po ruszeniu wegetacji wynosi 30 roślin/m2, pod warunkiem, że rośliny są rozmieszczone na polu równomiernie. Natomiast powinny być zlikwidowane plantacje, gdzie obsada roślin jest nierównomierna, bądź niższa od 25 roślin/m2.

Podstawowym zabiegiem agrotechnicznym, który należy wykonać na plantacji rzepaku ozimego w momencie ruszenia wegetacji jest nawożenie azotem. Azot powoduje przyspieszenie regeneracji uszkodzeń pozimowych, stymuluje proces odbudowy rozety liściowej i intensywność rozgałęziania oraz hamuje redukcję zawiązków przyszłych łuszczyn. Charakterystyczny dla tego okresu jest duży przyrost masy roślin i jednocześnie odpowiednio wysokie zapotrzebowanie na składniki pokarmowe, w tym głównie azot. Duże zapotrzebowanie na azot wynika przede wszystkim z bardzo dużej zawartości białka w nasionach.

Najważniejszy jest azot
Najważniejszym źródłem azotu dla rzepaku jest zmineralizowany azot glebowy. Mniejsza jego ilość znajduje się w glebach lżejszych (ok. 70 kg N na ha), nieco większa w glebach średnich i ciężkich (powyżej 95 kg N na ha). Jednocześnie większą zawartością azotu mineralnego charakteryzują się gleby po dobrych przedplonach oraz nawożone obornikiem. Taką formę azotu rzepak wykorzystuje w 60-65%. Dodatkowym źródłem tego składnika pokarmowego są resztki przedplonów. Większa ilość azotu (o ok. 30 kg) pozostaje w glebie po wczesnych roślinach okopowych i motylkowatych niż po zbożach.

Optymalna dawka azotu w nawozach mineralnych powinna wynosić ok. 180 kg/ha przy planowanym plonie rzepaku 3 tony nasion z ha. Biorąc pod uwagę wcześniejsze uwagi, zmniejszamy dawkę azotu pod rzepak uprawiany po roślinach niezbożowych na glebach średnich i ciężkich (dawka azotu 120-140 kg N/ha). Natomiast na glebach lżejszych i uprawie po roślinach zbożowych stosujemy azot w ilości 160-180 kg/ha. Przy planowanym wyższym plonie nasion należy zwiększyć dawkę azotu o ok. 20-25 kg N/ha na każde dodatkowe 0,5 t nasion.

Jeżeli dawka azotu mieści się w granicach 100-120 kg/ha, powinna być zastosowana jednorazowo zaraz po ruszeniu wegetacji. W ten sposób można zmniejszyć koszty nawożenia i jednocześnie sposób ten jest tak samo plonotwórczy jak dawka podzielona. W latach suchych taki sposób dawkowania jest bardziej korzystny i daje większe efekty, ponieważ susza wiosenno-letnia ogranicza pobranie azotu zastosowanego w późniejszych dawkach.

Wyższe dawki nawożenia azotem lepiej jest podzielić na dwie części. Szczególnie korzystnie dzielenie dawek uwidacznia się w warunkach zagrożenia wyleganiem. Pierwszą dawkę azotu stosuje się zaraz po ruszeniu wegetacji w ilości nie mniejszej niż 90 kg N na 1 ha. Natomiast drugą dawkę powinno stosować się w okresie początku pąkowania i nie należy jej opóźniać do kwitnienia.

Rzepak ozimy charakteryzuje się także wysokim zapotrzebowaniem na siarkę (ok. 15-20 kg S na 1 tonę nasion), co spowodowane jest syntezą dużej ilości aminokwasów siarkowych i glukozynolanów. Jednocześnie należy pamiętać, że zastosowanie siarki w ilości przekraczającej zapotrzebowanie rzepaku, szczególnie na glebach zasobnych w ten pierwiastek, powoduje pogorszenie wartości surowca poprzez wzrost zawartości glukozynolanów w śrucie rzepakowej, a także częściowo w oleju.

Rzepak korzysta z zasobów siarki dostępnych w glebie oraz w atmosferze. Potrzeby nawozowe roślin względem siarki wzrastają w miarę zmniejszania się zanieczyszczenia powietrza oraz przy intensyfikacji plonów. Najwyższe zapotrzebowanie rzepaku na ten pierwiastek występuje w okresie od początku formowania łodygi do początku zawiązywania łuszczyn. Niedobory siarki często występują na glebach lżejszych o małej zawartości próchnicy, w warunkach silnego przemycia gleb oraz wysokiego poziomu nawożenia plantacji azotem. Najwłaściwszym okresem na zastosowanie nawożenia siarką jest termin wczesnowiosennego stosowania azotu (pierwszej dawki).

Źródło: Ewa Skonieczna, Kujawsko-Pomorski Ośrodek Doradztwa Rolniczego, www.kpodr.pl, fot. sxc.hu
 

powrót

Podyskutuj na forum   Wydrukuj Do góry strony

Twój komentarz

KOMENTARZ:

PODPIS:

Twój komentarz zostanie wyemitowany po zatwierdzeniu jego treści przez moderatora.
Redakcja nie odpowiada za treść komentarzy.

Komentarze

W tej chwili brak komentarzy

PRZEJDŹ NA STRONĘ TELEWIZJI INTERAKTYWNEJ

PRZEJDŹ NA STRONĘ TELEWIZJI INTERAKTYWNEJ

Dołącz do nas na facebooku

Mapa serwisu:
TELEWIZJA Produkcja rolna Środki produkcji Przetwórstwo AGROinfo AGROBIZNES
W SIECI O nas Temat miesiąca